Nedavni arheološki nalazi na planini Karmel u Izraelu otkrivaju najstarije tragove ukrštanja modernih ljudi i neandertalaca. Ova otkrića su rezultat dugogodišnjeg istraživanja pećine Shul, koja je otkrivena 1928. godine i smatra se jednim od najstarijih mesta sahranjivanja, sa ostatcima više od desetak jedinki koje potiču iz perioda pre 140.000 godina.
Istraživači su se suočavali s jedinstvenim izazovom u određivanju vrste pronađenih hominina, jer su neki skeletni elementi bili slični Homo sapiensu, dok su drugi imali osobine neandertalaca. Prvo otkriveno dete iz pećine, staro između tri i pet godina, pokazalo je jedinstvene anatomske karakteristike koje su kombinovale osobine obe vrste. Koristeći napredne skener tehnologije, naučnici su mogli da analiziraju lobanju i vilicu deteta, što bi moglo predstavljati najstariji poznati primer ukrštanja između neandertalaca i modernih ljudi.
Dr. Izrael Herškovic, glavni autor studije, istakao je da su ranije analize DNK sugerisale da je mešanje između ovih vrsta počelo između 50.500 i 43.500 godina unazad, dok nova otkrića sugerišu da se to moglo desiti čak pre 100.000 godina. Ovo otkriće omogućava bolje razumevanje dugog perioda suživota neandertalaca i modernih ljudi na području Levanta, u istočnom Mediteranu.
Herškovic naglašava da je važno razumeti da je postojalo dugotrajno zajedničko postojanje između ovih vrsta, a ne samo kratko preklapanje. Ova nova saznanja mogu promeniti način na koji se razume evolucija ljudi i njihov odnos sa neandertalcima. Istraživači su primetili da su se ove dve vrste uspešno koegzistirale, što dovodi do pitanja o njihovim međusobnim interakcijama.
Međutim, tumačenje ovih nalaza zahteva oprez. Anatomija može dovesti do dvosmislenih zaključaka i naučnici moraju biti oprezni prilikom korišćenja skeletnih podataka kao dokaza za hibridizaciju. Faktori kao što su životna istorija pojedinca, uzrast i razvoj u detinjstvu takođe mogu uticati na anatomske varijacije, što je naglasio i Vilijam Harkort-Smit, stručnjak iz Američkog muzeja prirodne istorije.
Uprkos tome, postoje dokazi koji sugerišu da su moderni ljudi i neandertalci imali zajedničkog pretka u Africi, ali su se njihove loze razdvojile pre najmanje 500.000 godina. Nakon toga, neandertalci su se naselili u Aziji i Evropi, dok su se Homo sapiensi razvijali u Africi. Mešanje između ovih populacija nastavilo se sve do izumiranja neandertalaca pre oko 40.000 godina. Zanimljivo je da većina modernih ljudi čiji su preci živeli u Evropi i Aziji danas ima između jedan i četiri posto neandertalske DNK.
Studija koja je obuhvatila analizu najnovijih otkrića u pećini Shul pokazuje da su fosilni dokazi već ranije sugerisali mogućnost hibridizacije, ali tadašnja tehnologija nije omogućila detaljnu analizu. Sada su istraživači koristili napredne mikro-CT skenere kako bi dobili najjasniju sliku lobanje i vilice deteta, stvarajući digitalne modele kostiju.
Otkriveno je da lobanja deteta, po obliku, više liči na Homo sapiensa, dok su unutrašnje strukture i druge anatomske karakteristike više odgovarale neandertalcima. Ova „mozaik morfologija“ pokazuje da su pojedinci imali različite kombinacije osobina obe vrste, što postavlja nova pitanja o evoluciji i ponašanju ranih ljudi.
Otkrića iz pećine Shul takođe zahtevaju preispitivanje kulture ranih ljudi, jer su njihovi sahrani ukazivali na određeni oblik teritorijalnosti i društvenog ponašanja. Dr. Herškovic ukazuje na to da su ljudi već pre 140.000 godina formirali neku vrstu zajednice, što može promeniti način na koji razumevamo ljudsku evoluciju i socijalnu strukturu iz tog perioda.
