Za vreme svojih studija istorije na Filozofskom fakultetu u Beogradu, Radivoje Bojović iz Čačka, strastveni istraživač, često je posećivao Novo groblje tokom Trojčidanskih zadušnica. Njegova nada bila je da će sresti potomke ratnika i doći do dragocenih informacija. Tokom jednog od tih poseta, dok je stajao pored groba pešadijskog brigadnog generala Mihaila Milićevića, suočio se sa gospođom koja je brinula o grobu. Ovaj susret otvorio je vrata za istraživanje Milićevićeve zaostavštine, a Bojović je uspeo da donese Karađorđevu zvezdu i Orden Legije časti u čačanski muzej.
Iako je postojala dovoljna količina eksponata, uključujući uniforme, oružje, odlikovanja i diplome za osnivanje memorijalnog muzeja vojvode Petra Bojovića u Čačku, projekt nije realizovan zbog prioriteta vlasti i muzeja. Porodica Bojović imala je duboke korene u moravičkom okrugu, a vojvodin brat, vladika Jefrem, živeo je u Čačku do 1933. godine.
Bojović, koji je pre četiri godine otišao u penziju, posvetio je više od pola veka istraživanju arhivske građe. Njegov rad uključuje deset godina volonterskog angažovanja na početku karijere, kao i neumorno istraživanje u više od 600 domaćinstava, gde je prikupljao građu i eksponate. Kao autor ili koautor, realizovao je sedam stalnih postavki i 39 izložbi, koje su obišle 21 grad u Srbiji i nekoliko inostranih lokacija, ostavljajući trag u više od 200 bibliografskih jedinica.
Jedna od najznačajnijih postavki je ona posvećena periodu od 1804. do 1941. godine, koja se smatra draguljem čačanskog muzeja. Otvaranje spomen-sobe vojvode Bojovića u užičkom muzeju u Novoj Varoši takođe je označilo veliki događaj, posebno povodom stote godišnjice Velikog rata. Bojović je nedavno dobio nacionalnu penziju za svoj doprinos kulturi.
Njegova posvećenost istraživanju zaostavštine vojvode Bojovića, koja je rasuta tokom decenija, pokazuje koliko je značajna bila njegova porodica. Iako je vojvoda bio daleki rođak, Bojović je uspeo da iskoristi veze svog dede Dobrice sa vojvodinim potomcima, što mu je omogućilo da dođe do dragocenih delova zaostavštine koju je čuvao Kosta Rakić.
Bojović izražava razočaranje zbog nedostatka pažnje koju su država i Vojni muzej u Beogradu posvetili ponudi da preuzmu zaostavštinu vojvode Petra Bojovića, uključujući kuću u kojoj je vojvoda živeo. Njegova istraživanja rezultirala su prenošenjem 130 ličnih zaostavština u Muzej, sa oko 10.000 predmeta iz različitih oblasti, uključujući vladarske porodice, oficire i naučnike. Među značajnim otkrićima bila je i biblioteka prote Vićentija Popovića, čije najstarije knjige potiču iz 16. veka.
Bojović je istraživao arhivske fondove i muzejsku građu ne samo u Srbiji, već i u Moskvi, Parizu, Harkovu, Kijevu, Ljubljani i Zagrebu. Njegovo poznavanje ovih fondova omogućilo mu je da dođe do značajnog otkrića etnografske zbirke Nadežde Petrović. Njegov rad i posvećenost istraživanju doprinose očuvanju kulturne baštine i istorije Srbije, a njegova postignuća ostavljaju trajni pečat u muzejima i institucijama kulture.
