LAKTAŠI – Izgradnja crkve u selu Drugovići, koja je osveštana na Mitrovdan 8. novembra 1867. godine, ostavila je dubok trag u kolektivnom pamćenju ovog kraja. Ova crkva ne predstavlja samo verski objekat, već i simbol zajedništva i tradicije koja se prenosi s generacije na generaciju. Njena priča je ispunjena legendama i anegdotama koje su oblikovale identitet lokalnog stanovništva.
Prema predanjima, crkvu su podigli sami meštani, koristeći materijale iz obližnjih šuma, a radovi su trajali nekoliko godina. Tokom gradnje, pričaju stariji, događale su se razne neobične situacije. Na primer, jedan od meštana je tvrdio da je tokom noći video svetlost koja je dolazila iz pravca gradilišta, iako su svi radnici bili na odmoru. Ova pojava je tumačena kao znak božanske pomoći u izgradnji svetinje.
Osvećenje crkve na Mitrovdan, dan kada se obeležava praznik Svetog Dimitrija, dodatno je učvrstilo njenu važnost u srpskoj pravoslavnoj tradiciji. Od tada, na ovaj dan, meštani se okupljaju kako bi proslavili godišnjicu osvećenja, okupljajući se oko crkve u molitvi, pevanju i druženju. Ovaj događaj služi kao podsećanje na zajedništvo i snagu zajednice, koja se kroz vekove suočavala sa raznim izazovima.
Crkva u Drugovićima nije samo mesto za obavljanje religijskih obreda, već i centar društvenog života. U njoj se održavaju razne manifestacije, od venčanja do proslava krštenja, čime se dodatno zbližavaju članovi zajednice. Mnogi meštani se sećaju svojih važnih životnih trenutaka koji su se odvijali unutar njenih zidova.
Legende o crkvi često uključuju i priče o čudotvornoj moći ikona koje se nalaze unutar nje. Posebno se ističe ikona Svetog Dimitrija, za koju se veruje da ima sposobnost da leči i donosi sreću onima koji joj se obrate s verom. Ove priče dodatno osnažuju duhovnu dimenziju crkve i privlače vernike iz okolnih sela, koji dolaze da se pomole i potraže utehu.
Tokom godina, crkva je prolazila kroz razne faze obnove i održavanja, kako bi se očuvala njena struktura i značaj. Poslednjih godina, meštani su se organizovali da prikupi sredstva za potrebne radove, a donacije dolaze ne samo od lokalnog stanovništva, već i od onih koji su se odselili, ali se i dalje osećaju vezano za svoje korene. Ova solidarnost dokazuje da je crkva u Drugovićima više od samo građevine; ona je simbol identiteta i tradicije.
U savremenom dobu, crkva se suočava sa izazovima modernizacije i promenama u društvenim normama. Mnogi mladi ljudi su se udaljili od tradicionalnih vrednosti, ali crkva i dalje ostaje važan stub zajednice. Pokušaji da se privuče mlađa generacija kroz organizovanje kulturnih i obrazovnih događaja pokazuju da se tradicija može prilagoditi savremenim tokovima, a da pri tome zadrži svoju suštinsku bit.
Osim verskih aktivnosti, crkva u Drugovićima postaje i mesto okupljanja za različite inicijative, poput humanitarnih akcija i radova na zaštiti životne sredine. Ove aktivnosti dodatno povezuju meštane i jačaju duh zajedništva, koji je oduvek bio ključni deo njihovog identiteta.
U zaključku, crkva u Drugovićima predstavlja ne samo verski objekat, već i srce zajednice, mesto gde se prepliću tradicija, verovanje i svakodnevni život. Njena priča, bogata legendama i anegdotama, nastavlja da inspiriše generacije, dok se meštani trude da očuvaju njen značaj i u budućnosti. Ova svetinja, izgrađena rukama običnih ljudi, nastavlja da bude simbol snage, hrabrosti i zajedništva koje premošćuje vreme i prostor.
