Njegovo ime izazivalo je poštovanje i strah. Ljubomir Magaš, poznat kao Ljuba Zemunac, odrastao je na ulicama Zemuna, iz bokserskog ringa stigao u kriminalni svet i postao jedan od najopasnijih i najuticajnijih gangsterâ Jugoslavije. Njegov život završio je brutalno, u hladnom obračunu u Frankfurtu, ali legenda o njemu i dalje se prepričava.
Ljuba Zemunac je jedna od najpoznatijih i najmračnijih figura beogradskog i jugoslovenskog podzemlja — čovek čije se ime danas izgovaralo s poštovanjem, ali i strahom. Ljubomir Magaš, svima poznat kao Ljuba Zemunac, odrastao je na ulicama Zemuna, bavio se boksom i tučama još kao tinejdžer, ali ga je život odveo daleko od ringa — pravo u kriminal. Za ljude koji su ga poznavali, Ljuba je važio za čvrstog, jakog i surovog, tip čoveka koji nikad nije okretao leđa sukobu. U Beogradu je brzo izgradio reputaciju, a sa klanom je svoje delovanje brzo preneo i u Frankfurt, gde je tokom 1970‑ih i 1980‑ih postao jedan od najuticajnijih vođa kriminalnih grupa među jugoslovenskim iseljenicima u Nemačkoj.
Ali legenda, kako to obično biva, imala je brz i krvav kraj. Tog jutra Ljuba je, kako se kasnije pričalo, imao zakazanu obavezu pred sudom da odgovara na pitanje o jednoj ranijoj tuči i navodnoj uceni. Šetao je stepeništem Zemaljskog suda u Frankfurtu, okružen prijateljima, kad je tamo, neočekivano, naleteo na svog starog znanca i nekadašnjeg saborca iz kriminalnog miljea Gorana Vukovića, poznatog kao Majmun. Pre nego što je iko stigao da reaguje, Vuković je iz džepa izvukao pištolj i bez upozorenja pucao u Ljubu. Bio je to trenutak iskonskog šoka — ali i kraj jedne ere.
Magaš je pogođen u predelu srca, i dok su ljudi oko njega urlao u neverici, navodno je uspeo da progovori: „Vidi, ubi me ova pi*ka.“ To su bile poslednje reči čoveka koji je decenijama živeo po sopstvenim pravilima. Hitna je stigla na mesto zločina, ali Ljubomir Magaš je preminuo u bolnici nekoliko sati kasnije. I dok su nemački istražitelji privodili Majmuna, niko nikada nije otkrio pravi motiv ili naručioce koji su stajali iza ovog atentata — ostao je misterija koja se prepričavala godinama.
Njegova sahrana u Beogradu četiri dana kasnije bila je jedna od najvećih u istoriji grada — hiljade ljudi, od kriminalaca do običnih znatiželjnika, došle su da isprate čoveka koji je postao simbol jedne opasne i nemilosrdne epohe. Ubistvo Ljube Zemunca ostalo je jedan od najdramatičnijih obračuna u istoriji jugoslovenskog podzemlja, trenutak kada se legenda s asfaltnih ulica suočila sa smrću na istim tim ulicama, daleko od svega što je nekad poznavao.
Beograd devedesetih imao je poseban zvuk. Nisu to bile sirene koje danas prolaze nezapaženo, već pucnjevi koji su parali noć i tišina koja je dolazila posle njih. U toj tišini ostajali su zatvoreni kafići, razbijena stakla i ljudi koji su znali da se još jedno ime upravo preselilo na zidove umrlica. Ljuba Zemunac bio je više od običnog kriminalca; bio je simbol vremena koje je oblikovalo život mnogih, a njegovo ime i dalje izaziva poštovanje i strah među onima koji se sećaju njegovih dela i uticaja.
Danas, kada se govori o njegovoj legaciji, Ljuba Zemunac ostaje enigma. Iako je njegova priča završila tragično, sećanje na njega živi. Njegov život je bio ispunjen borbama, rivalstvima i neizbežnim sukobima, a njegovo ime zauvek će ostati urezano u kolektivnom pamćenju kao simbol jednog turbulentnog perioda u istoriji Balkana. Kako vreme prolazi, sećanje na Ljubu Zemunca postaje sve više legenda, a njegova priča služi kao opomena o opasnostima koje donosi život izvan zakona.
