U jugoistočnoj Aziji otkrivene su najstarije mumije, starije čak 7.000 godina od egipatskih, što predstavlja značajan doprinos arheološkim istraživanjima. Ova otkrića, koja su predstavili istraživači u najnovijoj studiji objavljenoj u Zborniku radova australijske Nacionalne akademije nauka, donose nove uvide u prakse mumifikacije koje su postojale pre više od 9.000 godina.
Arheolog Sjao-čun Hung sa Australijskog nacionalnog univerziteta u Kanberi i njegov tim istraživača proučili su skelete pronađene na različitim lokacijama u jugoistočnoj Aziji, uključujući i obližnja ostrva kao što su Borneo i Java. Istraživanje je pokazalo da su leševi sušeni dimom, a najstariji među njima datira iz perioda pre više od 9.000 godina. Skeleti su pronađeni sklupčani i zgrčeni, a metoda mumifikacije uključivala je vezivanje mrtvih u zgrčenim položajima, a zatim njihovo sušenje na dimu tokom nekoliko meseci.
Hung i njegov tim sugerišu da su ti ljudi bili lovci-sakupljači koji su naseljavali južni deo Kine i jugoistočnu Aziju. Oni su verovatno razvili ovu formu mumifikacije iz drevnih verovanja usmerenih na očuvanje tela predaka. Hung sumnja da su se ta verovanja širila kroz južnu Aziju i možda čak i do severoistočne Azije, nakon migracije ljudskih grupa iz Afrike pre oko 60.000 godina.
„Činjenica da se mumifikacija sušenjem dimom proširila na tako ogromno područje i opstala više od 12.000 godina među autohtonim grupama je izvanredna“, izjavio je Hung. Ova praksa sušenja dimom može imati sličnosti sa tehnikama mumifikacije koje su koristili Južnoamerički narod Činčoro, koji su živeli u priobalnoj pustinji i razvili su svoje tehnike mumifikacije pre oko 7.000 godina.
Mumifikacija kod Egipćana, koja je uključivala upotrebu smola i drugih supstanci za balsamovanje, počela je pre oko 6.330 godina, što ukazuje na to da su različite kulture razvijale sopstvene metode očuvanja tela. Hungova grupa je proučavala skelete koji su sahranjeni u čvrsto zgrčenim ili čučanj položajima na 95 različitih lokacija.
Istraživači su pronašli dokaze o opekotinama na lobanjama i drugim kostima, što ukazuje na to da su mrtvi polako zagrevani iznad dimnih vatri, čime su se isušivali i mumifikovali. Ovaj proces je pomogao da se skeleti očuvaju, sprečavajući njihovo raspadanje. Laboratorijske analize unutrašnje molekularne strukture kostiju pokazale su produženo zagrevanje na niskim temperaturama, što dodatno potvrđuje tezu o dugotrajnom procesu mumifikacije.
Ova otkrića ne samo da proširuju naše razumevanje praksi mumifikacije, već takođe daju uvid u kulturne i religiozne tradicije koje su postojale među ovim drevnim zajednicama. Očekuje se da će dalja istraživanja omogućiti bolje razumevanje njihove svakodnevice, običaja i verovanja, što može obogatiti naše znanje o ljudskoj istoriji i razvoju civilizacija.
S obzirom na to da su ove mumije starije od najpoznatijih egipatskih mumija, arheolozi i istoričari će morati preispitati postojeće teorije o razvoju mumifikacije i njenim korenima. Ova nova otkrića takođe podstiču pitanja o putovanjima i migracijama ljudi u prošlosti, kao i o njihovoj sposobnosti da razmenjuju ideje i običaje širom različitih geografskih područja.
U svetlu ovih saznanja, važno je nastaviti istraživanje i proučavanje drevnih kultura kako bi se bolje razumeo njihov doprinos savremenoj civilizaciji.
