Reformator nemačkog teatra, Joca Savić, nosilac titule kraljevskog reditelja i osnivač Šekspirove pozornice, ostavio je dubok trag u pozorišnoj umetnosti, ali njegovo srpsko poreklo često ostaje u senci. Rođen 1847. godine u Novom Bečeju, Savić se kao osmogodišnjak preselio sa porodicom u Beč, gde je završio Realnu gimnaziju. Njegov glumački talenat prvi put se istakao u Šilerovim „Razbojnicima“, gde je igrao ulogu Karla Mora. Ovu informaciju prenosi teatrolog Zoran Maksimović, koji ističe da je Savić brzo postao poznat u pozorišnim krugovima.
Savić je svoj prvi profesionalni angažman dobio 1865. godine u Gradskom pozorištu u Bazelu, a zatim je igrao u Augzburgu, gde je stekao reputaciju kao izvanredan mladi glumac. Njegov talenat prepoznalo je Vajmarsko pozorište, koje mu je ponudilo trogodišnji ugovor. Tokom svoje karijere, Savić je nastupao u raznim žanrovima, od tragedija do komedija, a njegova gluma bila je karakterisana emotivnošću, savršenom dikcijom i šarmom.
Prvi rediteljski zadatak Joca Savića bila je drama Hansa Hopfena „U pokrajini“. Tokom svoje bogate karijere, postavio je na scenu dvadeset tri dela Šekspira, kao i brojna dela drugih velikih pisaca poput Getea, Šilera i Molijera. Njegova karijera u režiji je uzletela kada je 1885. godine postao dramski reditelj u Dvorskom i nacionalnom pozorištu u Minhenu, gde je proveo dvadeset godina i režirao više od 330 predstava.
Savićeva posvećenost Šekspiru rezultirala je osnivanjem Šekspirove pozornice, što je značajno uticalo na nemačko pozorište. Ovaj potez omogućio je izvođenje originalnih Šekspirovih dela bez dodatnih obrada, čime je promenjeno shvatanje pozorišnog prostora. Osim toga, Savić je objavio više dela o pozorišnoj umetnosti, uključujući „O svrsi drame“ i „Šekspir i dramska pozornica“.
Iako je uživao uspeh u Nemačkoj, Savić je ostao vezan za svoje srpsko poreklo. U Minhenu je okupljao srpske studente, među kojima su bili Dobrica Milutinović i Vitomir Bogić Cile, i pružao im podršku. Dopisivao se s istaknutim ličnostima srpskog pozorišta i često je isticao napredak srpskog teatra. Njegova povezanost sa srpskom kulturom bila je očigledna tokom poseta Srbiji, gde je održao predavanja i bio primljen od strane kralja Petra Prvog.
Maksimović ukazuje na to da je profesor dr Dušan Rnjak posvetio dugogodišnje istraživanje Savićevom životu i delu, ispravljajući nedovoljnu pažnju koju je srpska teatrologija prethodno posvetila ovom velikanu. Rnjak je analizirao Savićeve knjige i radove, čime je doprineo boljem razumevanju njegovog značaja u evropskom pozorištu.
Savić je bio nosilac mnogih visokih odlikovanja, uključujući Kraljevski pruski krunskog ordena i Orden Svetog Save, što dodatno potvrđuje njegovu važnost u svetu umetnosti. Njegovo nasleđe živi kroz njegov doprinos pozorištu, kao i kroz rad mnogih generacija glumaca i reditelja koji su se inspirisali njegovim radom.
Savić je umro 1915. godine u Minhenu i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana. Njegov uticaj na nemačko i srpsko pozorište ostaje neizbrisiv i svedoči o njegovoj posvećenosti umetnosti i kulturi. U vremenu kada se pozorišna umetnost stalno razvija, Savićev rad i dalje inspiriše nove generacije umetnika, čineći ga jednim od najznačajnijih figura u istoriji pozorišta.
