Beograd ima 1.681.405 stanovnika, od kojih više od polovine čine doseljeni građani, prema podacima Popisa iz 2022. godine. Ovo predstavlja značajan pokazatelj o demografskoj strukturi glavnog grada Srbije, gde doseljeni čine 51,6 odsto populacije, dok autohtono stanovništvo čini 48,4 odsto. Od ukupnog broja doseljenih, njih 67,9 odsto živi u samom naselju Beograd, dok preostali deo naseljava druge delove grada.
Podaci Republičkog zavoda za statistiku otkrivaju da je Beograd jedini region u Srbiji gde je broj doseljenih stanovnika veći od 50 odsto. U Vojvodini, doseljeni čine 47 odsto, dok su u Šumadiji, Zapadnoj Srbiji, Južnoj i Istočnoj Srbiji udeo doseljenih ispod 44 odsto.
U periodu između popisa iz 2011. i 2022. godine, Beograd nije zabeležio značajne promene u odnosu autohtonog i doseljenog stanovništva. Autohtono stanovništvo je poraslo za 14.752 lica, dok je doseljeno povećano za 7.213 lica, što ukazuje na stabilnost demografske strukture.
Analizirajući teritorijalnu raspodelu, u centralnom delu Beograda autohtono stanovništvo čini 50,8 odsto, dok u preostalim naseljima doseljeni imaju veći udeo od 57,5 odsto. Ovo ukazuje na to da su doseljeni uglavnom koncentrisani u predgrađu, dok je centralni Beograd stabilniji po pitanju autohtonog stanovništva.
Prema statističkim podacima, u deset gradskih opština većinu čini doseljeno stanovništvo, a njihov udeo varira od 50,2 odsto u Opštini Voždovac do 60,9 odsto u Opštini Barajevo. Nasuprot tome, u opštinama kao što su Savski venac, Zvezdara, Vračar, Zemun i Stari grad, autohtono stanovništvo ima veću zastupljenost.
Još jedan zanimljiv podatak je da je više od dve trećine doseljenih stanovnika u Beogradu učestvovalo u unutrašnjim migracijama, što ukazuje na to da je Srbija glavni izvor doseljenika u Beograd. Iz inostranstva se doselilo 271.441 osoba, što čini 31,3 odsto ukupnog doseljenog stanovništva.
Najveći broj doseljenih građana dolazi iz drugih delova Srbije – 47,8 odsto, dok 23,5 odsto potiče iz bivših republika SFRJ. Samo 7,7 odsto doseljenih je iz inostranstva. U centralnom Beogradu, udeo doseljenih iz inostranstva je dvostruko veći nego u preostalim naseljima, što pokazuje razlike u demografskoj strukturi unutar grada.
Na opštinskom nivou, većina doseljenih u Beogradu dolazi iz drugih naselja u Srbiji, a u šest opština udeo unutrašnjih migranata prelazi 80 odsto. Ove opštine su uglavnom van urbanih naselja Beograda. Nasuprot tome, u centralnim opštinama kao što su Savski venac, Stari grad i Vračar, procenat unutrašnjih migranata je ispod 60 odsto, dok je udeo doseljenih iz inostranstva u ovim opštinama znatno veći, iznad 40 odsto.
Podaci ukazuju na to da doseljeni iz drugih država ređe biraju opštine van naselja Beograd, sa Grockom i Lazarevcem kao najmanje atraktivnim mestima za doseljavanje. U opštinama kao što su Zemun i Novi Beograd, udeo doseljenih iz bivših republika SFRJ je iznad gradskog proseka.
U zaključku, demografska struktura Beograda i dalje se razvija, s naglaskom na unutrašnjim migracijama i doseljavanju iz drugih delova Srbije, dok je udeo doseljenih iz inostranstva relativno mali. Ova analiza pruža uvid u kompleksnost migracionih obrazaca u Beogradu i njihov uticaj na urbanu dinamiku i lokalnu zajednicu.
